ارزيابي عوامل موثر بر اسكان غير رسمي و راهكارهاي ساماندهي حاشيه‌نشيني در ايران

رشد شتابان مهاجرت به شهرها و توسعه بي‌قاعده كلان‌شهرها علت اصلي شكل‌گيري مناطق حاشيه‌نشين است. رشد مناطق حاشيه‌نشين نمود بارز فقر شهري و بي‌سازماني اجتماعي مي‌باشند. به‌نحوي‌كه امروزه به‌عنوان مهم‌ترين كانون‌هاي بروز ناهنجاري و جرائم اجتماعي شناخته مي‌شوند. امروزه بسياري از مردم جهان در سكونتگاه‌هاي نامناسبي زندگي مي‌كنند كه فاقد امكانات لازم جهت زندگي انساني هستند اين‌گونه مناطق به اسكان غيررسمي شهرت يافته‌اند. تحقيق حاضر در تلاش است تا با شناخت عوامل اصلي و تأثيرگذار بر روند شكل‌گيري مناطق اسكان غيررسمي، جهت حل اين مشكل به ارائه راهكارهايي در اين زمينه بپردازد. براي انجام اين تحقيق از منابع كتابخانه‌اي و همچنين آمار سرشماري‌ها و ساير آمارهاي مربوط استفاده شده است. بر اساس يافته‌هاي تحقيق، پس از انجام اصلاحات ارضي و تغييرات صورت گرفته در ساختار روستاها، روند مهاجرت به سمت شهرها شكل گرفت و در سال‌هاي بعدي شدت يافت و در همين زمان اولين نطفه‌هاي سكونتگاه‌هاي غيررسمي شكل گرفت. به دليل تمركز اداري- سياسي و اقتصادي در مراكز استان‌ها، بزرگترين مناطق اسكان غيررسمي نيز در همين شهرها شكل گرفته است. در پايان به ارائه راهكارهايي جهت حل اين مشكل پرداخته شده است.

فاقد چكيده لاتين