بررسي نقش تشيع در تحولات سياسي و اجتماعي تا دوران صفويي

فاقد عنوان لاتين

پژوهش حاضر درصدد بررسي نقش تشيع در تحولات سياسي و اجتماعي تا دوران صفويي است. از اين منظر پس از بسط فضاي مفهومي موضوع، به بررسي شرايط سياسي و اجتماعي تشيع و نقش آنها در تحولات تا دوران صفويي خواهد پرداخت. مطابق با مستندات موضوعي ارائه شده در اين پژوهش، روش تحقيق، تاريخي-تحليلي و روش گردآوري اطلاعات در اين پژوهش، كتابخانه ­اي مي ­باشد يافته هاي اين پژوهش حاكي از آن است كه: اولا؛ تشيع و گرايش به آن در تاريخ ايران يك پديدهي تدريجي و در بستر تاريخي بود، اگرچه رسميت آن در دوره‌ي صفويه به صورت دفعي رخ داد اما نقش تشيع در تحولات سياسي و اجتماعي آهسته و آرام از همان قرن اول هجري بوده است ثانيا؛ شرايط مذهبي عصر حاكميت مغول ها بر ايران كه تعصب خاص مذهبي نداشتند موجب پيوند جريان تصوف و تشيع شده و صفويان و مريدان اين خاندان، اين پيوند را پذيرفته، به شيعياني متعصب تبديل و به مذهب شيعه توسط شاه اسماعيل در ايران رسميت بخشيدند. ثالثا؛ نقش تشيع در دوره صفوي هم در زمينه سياسي و هم در زمينه‌هاي علمي و فرهنگي و اقتصادي و اجتماعي، از جايگاه مهم و تثبيت شده و موثري برخوردار شده است كه اين موضوع سبب شده تا تشيع از يك مجموعه آموزههاي عبادي و فقهي و البته در انزوا، خارج و به عنوان ايدئولوژي حاكم بر جامعه، پذيرفته شود.

no abstract