تحليل كيفي تأثير شيوع بيماري ويروس كرونا بر مناسك زيارت در حرم امام‌رضا (ع)

اين مقاله تحليلي فرهنگي از پيامدها و تأثيرات فرهنگي بحران ويروس كرونا در ايران است. در ماه‌هايي كه بحران ويروس كرونا شكل گرفته است اين پرسش در كانون توجه جامعه و انديشمندان ايران بوده است كه اين بحران چه دلالت‌هايي براي شيوهٔ زندگي و فرهنگ در ايران دارد؟ نگارنده در پي ارزيابي اين پرسش است. در قسمت مقدمهٔ مقاله هدف و چگونگي و پرسش‌هاي اصلي مقاله را توضيح داده مي‌شود. در قسمت دوم مقاله به تحيلي از مسئله‌مندي فرهنگ در ايران امروز پرداخته مي‌شود و اين‌كه چگونه ذهنيت جمعي مردم ايران متأثر از بحران ويروس كرونا هوشيار و حساس و شده و  به پرسشگري از امور بديهي و طبيعي فرهنگ مي‌پردازد. سپس سه ديدگاه دربارهٔ نحوهٔ صورت‌بندي‌كردن اين پرسشگري ارائه مي‌شود: 1) گفتمان تداوم؛ 2) گفتمان گسست؛ و 3) گفتمان بازانديشي انتقادي. در قسمت سوم مقاله اين گفتمان‌ها شرح داده مي‌شود. رويكرد نگارنده به موقعيت كرونايي همسو با گفتمان بازانديشي است. از اين‌رو بخش مهم مقاله را به ويژگي‌ها و ابعاد اين بازانديشي انتقادي اختصاص داده شده است. نگارنده استدلال مي‌كند كه انفجار اطلاعات و دانش، آشنايي‌زدايي، بازانديشي در نظام اولويت‌ها، ديجيتالي‌شدن مضاعف، افزايش توانش تطبيقي، افزايش تقاضاي اجتماعي براي دانش، و در نهايت افزايش سوژگي و عامليت، مجموعه عواملي هستند كه گفتمان بازانديشي را شكل مي‌دهند. روش نگارنده در اين مقاله تحليل ديدگاه‌هاي شكل گرفته دربارهٔ پيامدهاي فرهنگي بحران كرونا در ايران است. در‌عين‌حال، از تجربه‌هاي زيسته و درك‌هاي شهودي‌ام نيز كمك گرفته‌ام. تجزيه‌وتحليل نظري مفاهيم و ديدگاه‌ها يكي از راهبردها براي فهم روايت‌هاي شكل‌گرفته از پيامدهاي بحران كروناست.