آزمون تجربي فرضيه كائو و روبين: مقايسه تطبيقي كشورهاي منتخب درحال‌توسعه و توسعه‌يافته

بدون عنوان

بر اساس فرضيه كائو و روبين، افزايش قدرت دولت در جمع‌آوري ماليات، باعث گسترش اندازه دولت مي‌شود. در اين راستا، هدف اصلي مقاله حاضر، آزمون اين فرضيه براي كشورهاي منتخب درحال‌توسعه و توسعه‌يافته طي دوره‌ي زماني 14-2001 است. به اين منظور از دو متغير، نرخ مشاركت زنان در بازار كار و خود اشتغالي، به‌عنوان شاخص‌هاي اندازه‌گيري قدرت دولت در جمع‌آوري ماليات و روش برآورد گشتاورهاي تعميم‌يافته (GMM) استفاده شده است. نتايج حاصل از اين تحقيق، نشان‌دهنده تأثير مثبت و معنادار نرخ مشاركت زنان در بازار كار و تأثير منفي و معنادار خود اشتغالي بر اندازه دولت در كشورهاي توسعه‌يافته و عدم معناداري تأثير اين شاخص‌ها، بر اندازه دولت در كشورهاي درحال‌توسعه است. بر اين اساس مي‌توان گفت كه فرضيه كائو و روبين براي كشورهاي درحال‌توسعه رد مي‌شود؛ اما اين فرضيه را براي كشورهاي توسعه‌يافته نمي‌توان رد كرد.

not abstract