كمي سازي سهم منابع رسوب معلق در طول رخداد سيلاب با استفاده از روش منشأيابي در حوضۀ كميش، شرق كرمانشاه

فرسايش خاك تشديد شونده تهديد جدي براي پايداري مديريت منابع زمين و استفاده از منابع آب در بسياري از مناطق جهان است. پژوهش حاضر با هدف تعيين سهم نسبي منابع رسوب سطحي كاربري كشاورزي و مرتع و زير سطحي كانال رودخانه در توليد رسوب معلق در طول يك رخداد سيلاب، در حوضۀ كوهستاني كميش با استفاده از يك روش منشايابي ژئوشيميايي و مدل غير تركيبي بيزي انجام شد. به اين منظور، 34 ردياب ژئوشيميايي براي ارزيابي منابع اصلي توليد رسوب حوضه شامل اراضي كشاورزي، مرتع و كانال رودخانه (69 نمونه) و همچنين ۱۰ نمونه رسوب هدف برداشت شده در طول يك رخداد سيل در خروجي حوضۀ كميش اندازه گيري شد. در اين راستا، از دو روش آماري آزمون كروسكال وايليسو تحليل تابع تشخيصبه منظور انتخاب تركيب بهينه ردياب استفاده شد. نتايج مدل منشايابي رسوب بر اساس عدم قطعيت بيزي نشان داد سهم نسبي رسوب (دامنۀ عدم قطعيت) منابع كاربري كشاورزي و مرتع و كانال رودخانه به ترتيب 31.8 (12.7 -50.3)، 33.2 (49-17/5) و 35.2 (25.6–44.6) درصد است. اين نتايج نشان مي دهد منابع رسوب كاربري سطحي و زيرسطحي سهم يكساني در تأمين رسوبات معلق در طول رخداد سيلاب حوضۀ كميش دارند. هرچند سهم منابع رسوب در طول رخداد سيلاب به طور متناوب بين خاك هاي سطحي و زيرسطحي به صورت جزئي تغيير مي كند. در نتيجه، شيوه هاي مديريت هدفمند بايد از طريق كنترل فرسايش و كاربري اراضي اين منابع متمركز شوند تا اثرات آن ها بر روي نهشته هاي رسوب ريزدانه به حداقل برسد.