بازخواني آموزه فطرت با توجه به ژنوم انساني

فطرت از آموزه‎هاي مصرّح قرآن كريم است كه اشاره به آفرينش خاص و متمايز و ممتاز آدمي دارد. اين سرشت مشترك انساني در طول تاريخ تفكر اعم از ديني و غيرديني مورد توجه و انديشه‎ورزي متفكران بوده است. در عين حال هر قدر دانش و پژوهش‎هاي انسان‎شناسي دانشمندان پيش رفته اگرچه پشتوانه قرآني و روايي نيز آن را تقويت كرده است به نظر مي‎رسد هنوز فرايند و مكانيسمي كه شكل‎گيري فطرت مشترك انساني را به‎گونه‎اي تبيين نمايد كه نظريات علمي و ديني را به يكديگر مقرون سازد، ارائه نگشته است. نوشتار پيش رو كوشش كرده است تصويري عقلي علمي از فطرت ارائه دهد كه با مباني حكمي و روايي و قوانين علمي ژنتيك سازگار باشد. از ارزيابي نسبت‌هاي مختلفي كه ميان فطرت و بعد روحاني و جسماني آدمي برقرار است، مي‌توان تفسيري جامع از فطرت ارائه كرد كه سازگار و هماهنگ و مرتبط با بدن و نفس انسان باشد. نسبتي كه ميان آموزه‎هاي ديني فطرت و طينت از يك سو و طبيعت آدمي از ديگرسو برقرار است، مي‏تواند ما را به احتمال انطباق ميان فطرت با ژنوم انساني نزديك گرداند.