خيزش تفكر الهياتي ـ فلسفي در بحران كرونا (مروري بر معناداري زندگي، مرگ‌انديشي و معنويت‌گرايي)

در نگاه فلسفي انديشيدن، تقدير انسان و انديشه و تفكر ركن اساسي و جزء ذاتي او و منشأ آگاهي و معرفت، بنيان و بنياد استكمال و كمال وي است؛ به گونه اي كه مي‎توان ادعا نمود تفكر مهم‏ترين عامل كشف حقيقت و تقرب به خداوند است؛ با اين حال بسياري از متفكران غفلت و فراموشي تفكر را ميهمان ناگزير دوران مدرن و نتيجه غلبه تكنيك بر فرهنگ و انديشه دانسته‎اند. در آغاز سال 2020 جهان با بحران كرونا مواجه شد كه علي‌رغم آسيب‎ها و مصيبت هاي زيان‌بار بر جامعه بشري، تلنگري بر روح غفلت‎زده انسان معاصر بود تا او را از مركب منيت به زير كشد و متوجه هست‎ها، نيست‏ها و نقص هايش نمايد. رهاورد مسئله كرونا براي انسان معاصر احياي پرسش‏هاي بنيادين در ارتباط با خدا، خود و ديگري است. در اين جستار با روش تحليلي كتابخانه‎اي به تبيين معناداري زندگي، مرگ‎انديشي، بازگشت و احياي معنويت‌ در سايه پديده كرونا پرداخته شده است. قرارگرفتن انسان در موقعيت رنج و مرگ حاصل از كرونا مي‌تواند زمينه‌ساز نوپديدي در افزايش معنويت و توجه به خدا، بازخواني و معنا بخشي به رنج زندگي از مسير دين و بازانديشي درباره ماهيت مرگ و نوع مواجهه با آن شود.