انسان كامل و كاركردهاي معنوي ـ اجتماعي آن از ديدگاه امام خميني

گرچه تبيين منزلت انسان كامل در منظومه هستي و هندسه سلوكي و نقش و كاركردش در جامعه انساني از حيث اجتماعي سياسي از اهميت و ضرورت خاصي برخوردار است، آن‌گاه كه با شعاع بينش و گرايش و كنش امام خميني رضوان الله تعالي عليه پيوند مي‌خورد از اهميت و ضرورت بيشتري برخوردار خواهد شد؛ چه اينكه امام توانسته است در دو ساحت دانش و ارزش، توصيف و توصيه، سلوك و سياست نقش انسان كامل را نشان داده، مدل ولايت انسان كامل را در مراتب مختلف و از جمله در مرتبه جانشين انسان كامل معصوم عينيت بخشد و بين عرفان و مديريت، عرفان و سياست و اجتماع رابطه منطقي مديريتي برقرار سازد. در نوشتار حاضر هدف از طرح مسئله انسان كامل و كاركردهاي معرفتي معنويتي و اجتماعي سياسي آن نيز تشريح همين مقام و مقوله مهم است كه پس از مقدمات بحث (تبيين مسئله تا پيشينه و جايگاه انسان كامل در عرفان اسلامي) به كاركردهاي آن در دو ساحت ياد شده اشاراتي كرده‌ايم. در نوشتار حاضر روشن شد بدون انسان كامل نه معرفت به حقايق وجودي و نه معنويت در عالي‌ترين مراتب تكاملي حاصل‌شدني نيست و انسان كامل براي تدبير جامعه انساني و احقاق حق و اقامه عدل غير از شئون وجودي - معرفتي، داراي شئون اجتماعي و سياسي نيز مي‌باشد.