بررسي و تحليل نگرش حكمت متعاليه و فيزيك كوانتوم از مساله‌ي عليت و عدم قطعيت با محوريت آراء هايزنبرگ و بوهم

از بزرگترين دغدغه­ هاي پيش­روي فيزيك­دانان و فيلسوفان، پس از طرح روابط عدم‌ قطعيت و با توجه به تجربه­ي طولاني خود از اصل عليت، تفسير اين مدعا يعني چگونگي روابط عدم قطعيت بوده­ است و آراء مختلفي در اين عرصه بيان ­شده كه ديدگاه هايزنبرگ و بوهم از جمله تفاسير مهم و در­عين­حال منافي با يكديگر در اين زمينه است. حكمت صدرايي، در مواجه با اين مساله در وجودشناسي فلسفي خود، پاسخ­هاي مبنايي مناسبي ارائه داده­است و پژوهش حاضر، با تكيه بر اين مباني و با محوريت بديهي بودن اصل عليت، به تبيين، تطبيق و تحليل مباني چون: اثبات‌ ناپذيري عليت؛ تفكيك بين علت حقيقي و اعدادي؛ مساوقت علت حقيقي با ضرورت و سنخيت پرداخته و از اين طريق راه­گشاي بسياري از نقاط تاريك و مجهول در اين موضوع شده­ است و در انتهاي پژوهش چنين پيشنهاد مي­شود تا جهت جلوگيري از خطاي فكري به دليل وجود اشتراكات لفظي و دقت­ هاي خاص فلسفي، از واژه­ي "عدم يقين" به جاي "عدم قطعيت" استفاده­ شود.

no abstract