مدل ‏سازي آسيب‏ پذيري بافت‏ هاي شهري تحت سناريوهاي مختلف به‏ منظور مديريت بحران در برابر زلزله (مطالعۀ موردي: منطقۀ يك شهرداري تهران)

افزايش باورنكردني بحران‏ها و فراواني و پيچيدگي آن‏ها اين رويكرد نگاه عاميانه و سنتي به آسيب‏پذيري را دچار تزلزل كرده و نياز به رويكرد جامع‏تري از آسيب‏پذيري و مديريت بحران را مطرح كرده است. با توجه به اهميت موضوع ارزيابي آسيب‏پذيري كالبدي شهرها در مباحث مربوط به سيستم‏هاي اطلاعات مكاني شهري، در اين تحقيق سعي شده با به‏كارگيري توابع آسيب‏پذيري در برابر زلزله، با استفاده از داده‏هاي مكاني و توصيفي، اجزا و عناصر اصلي و رفتاري بافت كالبدي شهري منطقه يك شهر تهران و تعيين تأثير هر كدام از معيارهاي به‏كاررفته در ميزان آسيب‏پذيري مدل‏سازي و ريزپهنه‏بندي آسيب احتمالي وارده به بافت كالبدي منطقه مورد مطالعه پرداخته شود. نتايج حاصله نشان مي‏دهد منطقه يك در سه سناريوي مختلف با شدت زلزله 6، 7، و 8 هم به لحاظ بافت شهري هم به لحاظ كالبد شهري داراي بيشترين ميزان آسيب‏پذيري متوسط به بالاست كه آن به‏سبب بافت فرسوده و توسعه و تغيير كالبدي است كه در چند دهه قبل در اين منطقه اتفاق افتاده است؛ بدين ترتيب، مي‏توان به اين نتيجه رسيد كه اين منطقه نسبت به بافت‏هاي نسبتاً جديد، كه ساخته شده، به‏سبب گسلش منطقه، به بحران طبيعي مثل زلزله احتمالي كه ممكن است در منطقه اتفاق بيفتد باز هم آسيب‏پذير است.