ارزيابي وضعيت امنيت غذايي خانوارهاي پناهنده افغان در مناطق جنوب استان تهران

امروزه، موضوع تامين امنيت غذايي گروه هاي آسيب پذير يكي از مهم ترين چالش ها در سطح بين المللي محسوب مي شود. پناهندگان، به عنوان يكي از اين گروه هاي آسيب پذير، همواره مورد توجه دولت ها بوده و بهبود وضعيت امنيت غذايي آنان در بسياري از كشورهاي در حال توسعه و توسعه يافته اهميت بسزايي دارد. در مطالعه پيش رو، وضعيت امنيت غذايي پناهندگان افغان در مناطق جنوب تهران و عوامل موثر بر آن در سال 98-1397 بررسي شد. داده هاي موردنياز از طريق تكميل پرسشنامه استاندارد HFIAS و پرسش هاي مرتبط با متغيرهاي اقتصادي-اجتماعي جمع آوري شد. به منظور بررسي ارتباط بين عوامل اقتصادي-اجتماعي از روش رگرسيون لاجستيك استفاده شد. نتايج مطالعه نشان داد كه 88.7 درصد از پناهندگان افغان در منطقه هدف با ناامني غذايي مواجه هستند و شيوع ناامني غذايي متوسط (40.7 درصد) بيش از حالت خفيف و شديد است. همچنين، برآورد مدل رگرسيون لاجستيك نشان داد كه متغيرهاي سن سرپرست خانوار، اشتغال سرپرست خانوار (دائم يا فصلي)، گروه درآمدي (گروه هاي درآمدي متوسط و زياد)، تعداد شاغلين و پس انداز شخصي ارتباط معكوس و معناداري با شيوع ناامني غذايي در بين خانوارهاي پناهنده افغاني دارند. در طرف مقابل، متغيرهاي داراي بودن فرزند بزرگتر از 18 سال، تعداد فرزند پسر و مصرف دخانيات ارتباط مستقيم و معناداري با شيوع ناامني غذايي دارند. در نتيجه، بر اساس مطالعه متغيرهاي اجتماعي اقتصادي  بين اين متغيرها و سطح ناامني غذايي خانوارهاي پناهنده افغان و ارتباط معني‌داري وجود دارد. همچنين، بر اساس يافته‌ها، مي‌توان توسعه فرصت هاي شغلي، تسهيل دسترسي به امكانات بانكي كشور، آموزش هاي لازم در جهت كاهش مصرف دخانيات و كاهش محدوديت هاي شغلي را پيشنهاد نمود.