بررسي انديشه‌هاي اگزيستانسياليستي در شعر معاصر

فيلسوفان مكتب اگزيستانسياليسم ( اصالت وجود )، از جمله سارتر، آفرينندۀ آثار ادبي بسيار با مضامين فلسفي هستند. اساس و محور اين مكتب، انديشيدن در باب انسان و هستي، آزادي و اختيار، مسؤوليّت و تعهّد اجتماعي است كه با دلهره و اضطراب همراه است .شاعران شعر نو فارسي، گاه بر حسب روحيّه فردي، در باب هستي و نيستي، به انديشيدن پرداخته‌اند و گاه بر حسب شرايط اجتماعي - سياسي، اشعاري را سروده‌اند كه به نوعي در ارتباط با مكتب اگزيستانسياليسم است. در اين مقاله ضمن تبيين مؤلّفه‌هاي اگزيستانسياليسم و آوردن نمونه اشعاري از شاعران معاصر و تحليل آنها‌، رگه هايي از انديشه‌هاي اين مكتب را در اشعار اين شاعران مورد بررسي قرارداده ايم. اين پژوهش به شيوۀ توصيفي-تحليلي درصدد يافتن پاسخ اين سوال است كه آيا انديشه­هاي اگزيستانسياليستي در شعر شاعران معاصر وجود دارد؟ يافته­هاي پژوهش نشان مي­دهد كه شاعران معاصر، گرچه فيلسوف نيستند و يا صرفاً قصد بيان انديشه‌هاي فلسفي را نداشته اند اما با توجّه به ذهن متفكّر و وضعيّت اجتماع خود، به سرودن اشعاري پرداخته­اند كه به نوعي در ارتباط با مولفه هاي مكتب اگزيستانسياليسم است.

no abstract