بررسي بي سازماني و آسيب هاي اجتماعي در مناطق حاشيه اي استان مازندران

آسيب‌هاي اجتماعي يكي از مهم‌ترين معضلات جامعه و بخش جدايي‌ناپذيري از زندگي امروزي در مناطق حاشيه‌اي استان مازندران را تشكيل مي‌دهند. پژوهش حاضر با هدف بررسي بي‌سازماني و آسيب‌هاي اجتماعي در مناطق حاشيه‌اي (۱۹ منطقه آلوده) استان مازندران در سال (۱۳۹۸) انجام شده است. روش پژوهش از نوع پيمايشي و ابزار گردآوري داده‌ها پرسشنامه است. جامعه آماري آن به تعداد (۲۰۰۰۰) نفر را تشكيل مي‌دهند كه با استفاده از فرمول كوكران حجم نمونه‌اي به تعداد (۱۸۹) نفر انتخاب و از روش نمونه‌گيري هدفمند در دسترس استفاده شد. رويكرد كمي پژوهش تلاشي به‌منظور گروه‌بندي آسيب‌ها بر مبناي دسته‌بندي موضوع و همچنين تعيين علل آسيب‌ها مي‌باشد؛ همچنين به كمك روش كمي با تحليل عاملي اكتشافي، مفاهيم شناسايي و مورد آزمون تجربي قرار گرفتند. يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهند از بين متغيرها، «خانواده‌هاي ازهم‌گسيخته» با ضريب بتاي (۲۵۷/ ۰)، تأثيرگذاري بيشتري از ساير متغيرها داشته است؛ يعني با كنترل ساير متغيرها، به ازاي يك واحد تغيير در پايگاه اقتصادي و اجتماعي، آسيب‌هاي اجتماعي (۳۹۸/ ۰) واحد تغيير مي‌كند. مقايسه صورت گرفته بين يافته‌هاي پژوهش و نتايج ادبيات تجربي نشانگر آن است كه ساختار مناطق حاشيه‌اي در استان مازندران با وضعيت بي‌سازماني مواجه­اند و اين وضعيت سبب بروز انواع آسيب‌هاي اجتماعي مي‌شود؛ بنابراين به‌منظور برون‌رفت از اين آسيب‌ها مي‌بايست ريشه بروز اين مشكلات را با استفاده از متخصصين مجرب مورد شناسايي قرار داد و ضرورت تغيير رويكرد از اقدامات انتظامي، امنيتي، روان‌شناختي، فردي و فقط مددكارانه به سمت رويكردهاي اجتماعي متناسب با هر منطقه به‌شدت احساس مي‌شود.