مقدمه‌اي بر عرفان اجتماعي در پرتو نهضت حسيني

هدف پژوهش حاضر پرداختن به اين سوال اساسي بود كه آيا نهضت حسيني از قابليت و ظرفيت لازم و كافي براي درك و دريافت عرفان اجتماعي و سلوك جهادي – انقلابي تمدن‌ساز برخوردار است؟ روش پژوهش با رويكرد نقلي عقلي بوده و نتايج نشان داد عاشورا كه فعل معصوم(ع) و نهضت كربلا نهضتي پويا و پايا مي‌باشد، جامع نبوت و امامت و رسالت و ولايت در بقاي اسلام ناب محمدي(ص) است، عرفان اجتماعي را با گزاره‌ها و آموزه‌هاي جهادي – حماسي، عقلي – عشقي و عدالت‌گستري و حقيقت محوري با جان‌مايه توحيدي در اختيارمان نهاد. نهضت حسيني، عرفان و عارفان اجتماعي را در معارفي كه در خطبه‌ها، نامه‌ها، كلمات قصار و گفتگوها، اشعار و رجزخواني‌ها از سوي سيدالشهداء و ياران خاص و عام آن امامي كه مصباح هدايت و كشتي نجات بود و هست ظهور يافت، معرفي كرد تا عرفان ناب اسلام و اسلامي تدين‌ساز و تمدن‌پرداز به عنوان عرفان معيار، سلوك سنجش‌گر و شهود شاخص متجلي در ميدان جهاد و شهادت، اسوه و شاهد قرار گيرد. در تحقق عرفان اجتماعي در پرتو نهضت حسيني، مقامات عرفاني با روح و رائحه اجتماعي و نشان و نشاني‌هاي انقلابي – جهادي تبيين و تحقق يافت تا روشن شود كه مفاهيم عرفاني و آموزه‌هاي سلوكي خنثي و منفعل نبوده و از هويت فعال و ماهيت حماسي برخوردارند و عرفان اهل‌بيتي، عرفان عقلانيت و عدالت و معنويت تمام عيار است، عرفاني كه داراي جهت‌گيري‌ها و موضوعات و مواضع ظلم گريزانه، ظلم‌ستيزانه و عرفان مبارزه‌جويانه است، نه عرفان خلوت و رخوت يا خنثي و اشرافي يا عرفان سكوت و سكون.