بررسي وضعيت مشاركت سياسي در جمهوري اسلامي ايران در انتخابات رياست جمهوري دوره نهم و دهم

هدف پژوهش حاضر، بررسي وضعيت مشاركت سياسي در جمهوري اسلامي ايران در انتخابات دوره نهم و دهم رياست جمهوري بود. پژوهش بر اين فرضيه استوار است كه مشاركت سياسي در دولت‌‌هاي نهم و دهم در عين وجود تفاوت‌‌هايي نسبت به يكديگر متاثر از ايدئولوژي و باورهاي مذهبي، عملكرد دولت‌‌هاي پيشين، فعاليت‌‌هاي تبليغاتي و مناظراتي و سياست‌هاي پوپوليستي بوده است. روش پژوهش توصيفي تحليلي بوده و از الگوي پيپانوريس به مثابه چارچوب نظري استفاده شد. يافته‌‌هاي تحقيق حاكي از آن است كه مشاركت سياسي عامل كاهنده اضطراب اجتماعي و فشارهاي رواني محسوب مي‌شود، زيرا شهروندان به صورت مستقيم و غيرمستقيم مي‌توانند در گزينش دولت‌مردان و حكومت يا قوانين نقش داشته باشند. در انتخابات رياست جمهوري نهم و دهم تكيه بر ارزش‌هاي مذهبي، فعاليت‌‌هاي گسترده تبليغاتي و مناظرات رسانه‌‌اي و رفتار عامه پسندانه از مؤلفه‌هاي تأثيرگذار در افزايش مشاركت سياسي در انتخابات رياست جمهوري نهم و دهم بود. بنابراين، براساس نظريه نوريس ايدئولوژي و باورهاي مذهبي در سطح خرد (منابع و انگيزه)، عملكرد دولت خاتمي در سطح كلان و خرد (ساختار دولت و انگيزه)، فعاليت‌‌هاي تبليغاتي و مناظره‌اي در سطح مياني (قوانين انتخاباتي) و عملكرد پوپوليستي احمدي‌نژاد در سطح خرد(منابع و انگيزه) در وضعيت مشاركت سياسي در انتخابات رياست جمهوري دوره نهم و دهم قابل تبيين است.