تأثير چالش‌هاي پيشرفت سياسي بر جهت‌گيري ائتلاف و اتحاد در سياست خارجي جمهوري اسلامي ايران

هدف پژوهش حاضر بررسي تأثير چالش‌هاي پيشرفت سياسي در سطح عدم اجماع نسبي نخبگان و نهادينه نشدن احزاب سياسي بر روند ائتلاف و اتحادسازي در سياست خارجي است. روش پژوهش توصيفي-تحليلي بوده و با بهره‌گيري از نظريه ساخت‌يابي نشان داده شد كه چالش‎هاي پيشرفت سياسي در داخل كشور نه تنها ائتلاف‌سازي را با مشكل مواجه مي‌سازد، بلكه باعث از دست رفتن فرصت‌هاي بين‌المللي نيز مي‌شود. تجربه ايران اسلامي در جهت‌گيري‌هاي متفاوت و عدم اجماع نسبي نخبگان فكري و سياسي در تعريف شفاف منافع ملي باعث شكل‌گيري چرخه‌هاي بازگشت‌پذيري و در نتيجه كاهش كارآمدي سياست خارجي شده است. در اين راستا توجه به اسناد بالادستي، قانون اساسي، سند چشم‌انداز بيست ساله، برنامه‌هاي توسعه و خطوط قرمز نظام، تقويت فرهنگ مشاركت سياسي، مسئوليت‌پذيري، نهادينه‌سازي احزاب، ايجاد هماهنگي ميان قوا، شفافيت در تعريف اهداف و منافع ملي از يك‌سو و شناخت همه جانبه محيط، منابع، قواعد، اصول و هنجارهاي بين‌المللي از سوي ديگر مي‌تواند از راهكارهاي كاهش چالش‌هاي پيشرفت سياسي و در نتيجه افزايش كارآمدي سياست خارجي كشور باشد.