اثربخشي درمان شناختي – رفتاري گروهي بر خودكنترلي، خودبازداري و نگرش­هاي ناكارآمد در افراد مبتلا به سوء مصرف مواد

پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي درمان شناختي رفتاري بر خودكنترلي، خودبازداري و نگرش هاي ناكارآمد در سوء مصرف كنندگان مواد انجام گرفت. روش پژوهش نيمه تجربي با طرح پيش آزمون پس آزمون، پيگيري و گروه كنترل بود. تعداد 34 مراجعه كننده به مركز درماني طلوع واقع در استان لرستان در سال 1398 با روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند و به طور تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل قرار گرفتند. براي جمع آوري داده ها از پرسشنامه خودكنترلي تانجي، باميستر و بون (SCS)، خودبازداري وينبرگر و شوارتز (SRS) و نگرش هاي ناكارآمد وايزمن و بك (DAS) استفاده گرديد. تجزيه و تحليل داده ها با استفاده از تحليل كواريانس نشان داد كه بين نمره پس آزمون خودكنترلي، خودبازداري و نگرش هاي ناكارآمد در گروه كنترل و آزمايش تفاوت معناداري وجود دارد. 18% خودكنترلي، 39% خودبازداري و 75% نگرش هاي ناكارآمد بوسيله روش شناختي رفتاري قابل تبيين است. اين يافته ها نشان مي دهد كه درمان شناختي رفتاري مي تواند سبب افزايش خودكنترلي و خودبازداري و كاهش نگرش هاي ناكارآمد در سوء مصرف كنندگان مواد شود. بنابراين درمانگران مي توانند از اين درمان به عنوان روش مداخله اي استفاده كنند.