پديدار‌شناسي هرمنوتيك ارتباطات انسانيِ مبتني بر حكايت؛ با تأكيد بر مفهوم مَجال در ميتوس

هدف از تحقيق حاضر شرح و تفسير ارتباطات انساني مبتني بر روايت/حكايت و خوانشي متفاوت از دوستي در يك ارتباط ميتولوژيكال است. با توجه به اين‌كه شعرا و متفكران يونان باستان براي مفهوم «كلمه» از ميتوس استفاده مي‌كردند و از دوره سقراط به اين سو مفهوم لوگوس جايگزين آن گرديد و رواج يافت؛ ابتدا با تفسير مفهوم لوگوس درسنت پديدارشناسي و روش هرمنوتيك گادامر بيان مي‌كنم كه گفت‌وگوي مبتني بر لوگوس چگونه در مفهوم همدمي‌ تجلي مي‌يابد. سپس اينپرسش اصلي را مطرح مي‌كنم كه در صورت بازگشت به مفهوم ميتوس و اعاده حيثيت معنايي آن به مثابه كلمه، چگونه ميتوس دريك گفت‌وگوي دوستانه حضور مي‌يابد و خصوصيات چنين ارتباطي از چه قراري مي‌تواند باشد؟ به عنوان فرضيۀ فرعي، اين پرسش را مطرح مي‌كنم كه اگر حضور لوگوس در ديالوگ زنده منجر به جريان افتادن نفْس(پسوخه) و فرارسيدن لحظۀ همدمي مي‌گردد، آيا ارتباط ميتوسي نيز يك ارتباط انفسي خواهد بود؟ براي آشكار ساختن نسبتِ نفْس و ميتوس از خوانش ريكور از نظريۀ زمان اگوستين بهره مي‌گيرم و براي دست‌يازيدن به غايتِ ارتباط مبتني بر ميتوس با استفاده از روش پديدارشناسي هرمنوتيك ريكور بيان مي‌كنم كه چگونه گفت‌وگوي حقيقي در مقام ميتوس مجالي براي خلوت انس خواهد بود.