اثر تمرينات استقامتي و مصرف گلوكزآمين بر بيان ژن‌هاي IGF-1 و IGFBP-3 بافت زانوي موش‌هاي صحرايي مبتلا به استئوآرتريت حاد زانو

زمينه و هدف: استئوآرتريت زانو يا آرتروز يكي از شايع‌ترين دلايل ناتواني عضلاني اسكلتي محسوب مي‌شود. اين مطالعه به منظور تعيين اثر تمرينات استقامتي و مصرف گلوكزآمين بر بيان ژن‌هاي IGF1 و IGFBP3 بافت زانوي موش‌هاي صحرايي مبتلا به استئوآرتريت حاد زانو انجام شد. روش بررسي: اين مطالعه تجربي روي 30 سر موش صحرايي نر بالغ نژاد ويستار انجام شد. القاي استئوآرتريت زانو توسط روش جراحي انجام شد. حيوانات به صورت تصادفي در 5 گروه 6 تايي تقسيم شدند. گروه‌ها شامل كنترل، سالين، گلوكزآمين، تمرين و تمرين - گلوكزآمين بودند. برنامه تمرين به مدت هشت هفته، سه جلسه در هفته و شامل 2925 دقيقه دويدن بر روي تردميل و با سرعت 15 متر در دقيقه براي هفته اول بود و هر هفته يك متر بر دقيقه اضافه شد تا در هفته هشتم به 22متر بر دقيقه رسيد. تمام حيوانات به دنبال 12 ساعت ناشتايي و 48 ساعت پس از آخرين جلسه تمرين، با تزريق داخل صفاقي كتامين و زايلوزين بيهوش شدند. بيان ژن‌هاي IGF1 و IGFBP3 بافت غضروف از طريق روش Real Time PCR اندازه‌گيري شد. يافته‌ها: سطح بيان ژن‌هاي IGF1 و IGFBP3 در گروه كنترل نسبت به گروه سالين به ترتيب به مقدار 22درصد و 6 درصد افزايش داشت. همچنين سطح IGF1 در گروه‌هاي تمرين، گلوكزآمين و گروه تمرين گلوكزآمين افزايش آماري معني‌داري در مقايسه با گروه كنترل يافت (P 0.05). بيان ژن IGFBP3 در گروه تمرين - گلوكزآمين در مقايسه با گروه كنترل افزايش آماري معني‌داري داشت (P 0.05). نتيجه‌گيري: احتمالاً كندروسيت‌ها در هنگام آسيب بافتي، مقدار بيشتري IGF1 ترشح مي‌كنند كه موجب سنتز ساختاري كلاژن 2 و پروتئوگليكان‌ها مي‌گردد و تمرينات استقامتي به همراه مصرف گلوكز آمين سبب افزايش بيان ژن IGFBP3 مي‌گردد.