سير تحول قلمروهاي ثانويه در مسكن (مورد پژوهي مسكن معاصر دزفول)

درك قلمروهاي مكاني در فضاي كالبدي، يكي از اساسي‌ترين نيازهاي انسان به شمار مي‌رود. يكي از تدابيري كه معمار ايراني بدين منظور به كار بسته، ارائه‌ي الگويي خاص براي تقسيم‌بندي فضايي در معماري بنا است، به‌گونه‌اي كه با تفكيك فضاهاي عمومي و خصوصي فضايي آرام و به‌دوراز مزاحمت، براي اعضاي خانواده فراهم شود. با توجه به اهميت قلمرو ثانويه در مسكن، هدف اين پژوهش بررسي سير تحول معماري قلمرو ثانويه و بررسي ويژگي‌هاي آن و چگونگي تأثير آن بر طراحي مسكن آينده است. رويكرد اين پژوهش كيفي و روش تحقيق استدلال منطقي است. ابتدا با استفاده از منابع كتابخانه‌اي، به بررسي جايگاه قلمرو و نظريه‌هاي مرتبط پرداخته‌ شده‌ است. رويه گردآوري اطلاعات، مبتني بر مشاهدات ميداني و مصاحبه با ساكنان است. نقشه‌نگاري‌هاي ذهني ساكنان خانه‌ها براي دست‌يابي به روابط اجتماعي و آداب ‌ورسوم خاص هر خانواده اهميت داشته و بر اين اساس با درك ويژگي‌هاي فرهنگي خانواده، شناخت مرزها و محدوده‌هاي واقعي هريك از قلمروهاي سه‌گانه مدنظر بوده است. يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد كه معماري مسكن در دزفول تغييرات كمي و كيفي بسياري داشته و باوجود اين تغييرات، رفتار قلمروپايي در مسكن  متأثر از  كاركرد و ويژگي‌هاي قلمرو ثانويه است.