سيستم باورها به‌مثابۀ نقشۀ شناختي در مطالعۀ سياست خارجي

هدف اين مقاله بررسي نحوۀ مطالعۀ سيستم باورها در سياست خارجي است. سيستم باورها از دهۀ 1960 و با بهره‌گيري از دستاوردهاي علم روان‌شناسي وارد حوزۀ سياست خارجي و روابط بين‌الملل شد. پيوند ميان روان‌شناسي و سياست خارجي موجب دستيابي به مهم‌ترين ويژگي سيستم باورها يعني انسجام باورها يا انسجام شناختي شد. فرض نظريۀ انسجام شناختي اين است كه افراد، جهان را با تكيه بر باورهاي كليدي خود مي‌فهمند و در تلاش براي حفظ انسجام باورهاي خود هستند و اين مسئلۀ كليدي سبب تبديل بررسي نظام باورهاي تصميم‌گيران سياست خارجي به يكي از اولويت‌هاي پژوهش به‌ويژه در سطح خرد يعني تصميم‌گيري سياست خارجي شد، بنابراين جاي طرح اين سؤال به‌وضوح احساس مي‌شد كه از چه سازوكار يا سازوكارهاي روش‌شناختي مي‌توان نظام باورها و عقايد تصميم‌گيران سياست خارجي را بررسي كرد؟ به‌نظر مي‌رسد سيستم باورها را مي‌توان به‌مثابۀ نقشۀ شناختي درنظر گرفت كه بر محور سه لايه از باورها شامل جهان‌بيني، ايدئولوژي و دكترين‌هاي سياست خارجي استوار است.

no abstract