تحليل هجويۀ سياسي شاعران اندلس

هجو يكي از گونه‌هاي پوياي ادبي است كه در شعر برخي از شاعران عصر اندلس فراوان ديده شده است. پس از ظهور اسلام شعر هجو از حوزۀ فردي و قبيلگي خارج و در عرصۀ دين و سياست داخل شد.گاه شاعران اندلس در هجويه‌هاي خود از ابزار طنز براي بيان اغراض و اهداف خود استفاده كرده‌اند و بدين‌وسيله در مقام منتقد اجتماعي و سياسي در برابر قدرت‌هاي سياسي ايستاده‌اند. آنچه در اين مقاله مورد پژوهش قرار گرفته، آشكار كردن مضامين سياسي در هجويه‌هاي شاعران اندلس است، بدين‌معنا كه آنها در هجوهايشان از چه مضامين سياسي بهره برده‌اند. از جملۀ اين مضامين، مي‌توان به رياكار، گرگ‌صفت، ناپاك، فاسد، رشوه‌گير، ستمكار و ظالم، بدرفتار و بي‌اصالت بودن اشاره كرد، كه اين مضامين را به اميران، فرماندهان جنگي، قاضيان و فقيهان نسبت داده‌اند. اين شاعران در بسياري از اين مضامين با صراحت بيان و بدون ترس و جانبداري به مخالفت و انتقاد از اين طبقات سياسي پرداخته‌اند. كاربرد برخي صور بلاغي مانند تشبيه و استعاره و همچنين برخي محسنات لفظي در هجويه‌هاي سياسي سبب زيبايي هجويه‌ها و جلب مخاطبان شده است.

no abstract