‏«تحليل جرم امساك در فقه جزايي اماميه و حقوق موضوعه»‏

امساك در فقه جزائي اماميه به معناي نگه‌داشتن و گرفتن مقتول است؛ به‌طوري كه شخصِ ‏‏«مُمسِك: نگه‌دارنده» مانع خروج مقتول از سلطه جاني شده و قاتل به سهولت بتواند وي را به قتل ‏برساند. فقيهان امامي اتفاق نظر دارند كه كيفر «ممسك» حبس ابد است؛ اما در باب اينكه ماهيت ‏اين كيفر چيست و آيا بايد آن را در پرتو حق‌الناس تحليل كرده و در نتيجه قابل عفو و اسقاط ‏دانست؛ يا اينكه از در زمره حق‌الله بوده و درنتيجه امكان مصالحه در آن راه ندارد، بين فقها ‏اختلاف‌نظر جدي بروز كرده است؛ از آنجا كه اين تفاوت ديدگاه، در حقوق كيفري نيز منشاء اثر ‏شده و مي‌تواند ثمرات متفاوتي به همراه داشته باشد، نوشتار حاضر در مطالعه‌اي توصيفي‏تحليلي، و در پرتو مراجعه به منابع فقهي و حقوقي، درصدد تحليل چيستي كيفر «ممسك» برآمده ‏است. نتايج پژوهش نشان مي‌دهد مي‌توان براي جرم امساك ماهيتي تعزيري در نظر گرفت؛ و يا ‏اينكه دست‌كم آن را در زمره حق‌الناس قرار داده و قابل مصالحه و اسقاط دانست.‏