راهبرد سياست خارجي تركيه در بحران ليبي: تحكيم الگوي اخواني، منافع اقتصادي يا توازن منطقه اي

بدنبال سرنگوني رهبر پيشين ليبي معمر قذافي در اكتبر سال 2011 خلاء قدرتي در اركان نظام سياسي و اجتماعي پديد آمد. فقدان يك دولت مقتدر كه قادر به اعمال حاكميت يا انحصار زور باشد، باعث گرديد اوضاع پيچيده سياسي و امنيتي كشور دچار چالش جدي براي دستيابي به يك توافق جامع بين دو بلوك قدرت در شرق و غرب ليبي شد. دخالت بازيگران منطقه­اي و بين­المللي باعث تعميق شكاف سياسي و دو قطبي شدن فضاي سياسي و امنيتي ليبي شده است. تركيه بعنوان يكي از كشورهاي بزرگ خاورميانه كه از زمان حكومت سابق ليبي سرمايه گذاري­هاي گسترده­اي در اقتصاد اين كشور داشت، با شروع ناآرامي­ها در قالب پيمان ناتو به حمايت نظامي از شورشيان پرداخت و پس از تشكيل دولت وفاق ملي در طرابلس(مورد تائيد سازمان ملل متحد)از حاكميت اين دولت بر سرتاسر خاك ليبي دفاع كرد. درمقابل، قدرت­هاي منطقه نظير مصر، امارات متحده، عربستان به همراه فرانسه دولت موقت در شرق ليبي(طبرق) را مورد تائيد قرار دادند تا نزاع بر سر منافع در اين منطقه به اوج خود برسد. در اين پژوهش سعي مي شود انگيزه­ها و اهداف راهبردي سياست خارجي تركيه از حضور فعال در بحران ليبي مورد تجزيه و تحليل قرار گيرد. با توجه به كاربست روش توصيفي-تحليلي، استدلال اين مقاله اين است كه منافع تركيه در شمال آفريقا با حفظ ثبات و گسترش حاكميت دولت وفاق ملي بر همه مناطق ليبي گره خورده است. يافته­هاي پژوهش نشان مي­دهد كه مصالح تركيه در ليبي با عبور از تمايلات اخواني بر كسب منافع اقتصادي و تقويت موازنه قوا در سايه رقابت با قدرت­ هاي منطقه­اي و اروپايي متمركز شده­ است.

no abstract