هويّت فلسفي تهران، نمادي براي هويّت ملّي ايراني

The Philosophical Identity of Tehran is a symbol for the Iranian national identity

تاسيس تهران را بايد نمادي براي هويت ملي ايراني تلقي كرد. تهران صرفا يك پايتخت در عداد پايتخت هاي ديگر نيست، بلكه علاوه بر آن پديده اي است كه حيات و زندگي فلسفي دارد و احكام فلسفي را ظاهر مي سازد. ويژگي مهندسي ساز بودن تهران و انفراد ساكنان آن را مي توان در اين جهت موثر دانست. تهران، انتظاري را برآورده كرد و تخيلات و انتظاراتي را سبب شد. جايگاهي در داخل كشور و موقعيتي در عرصه بين المللي يافت. ادراك واقعبينانه از تهران گذشته و مآلا كنوني، به درك مناسب تر زندگي امروز هر ايراني با همه زواياي آن منجر مي شود. اين داشته تهران هم مربوط به جغرافياي آن است و هم در گرو زمان تاسيس و تحولات و پيشرفت آن است. شكل دهي به تخيل هاي سياسي و اجتماعي جديد، نيازمند بازآفريني هاي تاريخي جديدتر و برساخت هاي اجتماعي تازه تري از واقعيات تاريخي گذشته است. اين مقاله با چنين هدفي، به سراغ امر پايتختي تهران و شكل گيري هويت جديد آن رفته است و آن را در بستر تحولات نيمه اول قرن سيزدهم هجري مورد توجه قرار مي دهد.

The establishment of Tehran should be considered a symbol for the Iranian national identity. Tehran is not only a capital, but also it has a philosophical life and a philosophical proposition.The engineering nature of Tehran and the individuality of its inhabitants can be considered effective in this regard. Tehran met the expectations and created imagination and expectations. Found a place inside the country and a situation in the international arena. Realistic perception of past and present Tehran has led to a better understanding of today's Iranian life with all its angles. This is how Tehran relates to its geography, as well as its time of establishment and progress.