عوامل مؤثر بر جابه‌جايي پايگاه‌هاي نظامي امريكا در اروپا (از غرب به شرق اروپا)

در پژوهش حاضر با بهره‌گيري از روش توصيفي ـ تحليلي به بررسي حضور نظامي امريكا در اروپا و دلايل ژئوپوليتيك، ژئواكونوميك و راهبردي جابه‌جايي اين پايگاه‌ها كه موجب تغيير موازنه از غرب به شرق اروپا شده، پرداخته است. منشأ حضور نظامي و ايجاد پايگاه‌هاي نظامي امريكا در اروپا به جنگ جهاني اول و در سطحي گسترده به جنگ جهاني دوم بازمي‌گردد. الزامات جنگ سرد اين فرصت را براي امريكا فراهم كرد تا با هدف و بهانه مقابله با كمونيسم و بلوك شرق و جلوگيري از نفوذ آن در كشورهاي اروپاي غربي، پايگاه‌هاي نظامي خود در اين قاره را دائمي كند. كشورهاي آلمان، ايتاليا، انگليس، اسپانيا، يونان و پرتغال به‌طور سنتي كشورهايي هستند كه امريكا بيش از هرجاي ديگر اروپا در آنها داراي پايگاه نظامي است. بااين‌حال از اوايل قرن 21 ميلادي به دلايل مختلف اقتصادي، سياسي، امنيتي ـ نظامي، راهبردي و ژئوپوليتيك اقداماتي درخصوص تعطيلي برخي پايگاه‌ها و جابه‌جايي آنها به اروپاي شرقي و جنوب شرقي شروع شده است. فرضيه مقاله اين است كه عزيمت پايگاه‌هاي امريكا به سمت اروپاي شرقي ذيل سه منطق اقتصادي، راهبردي و ژئوپوليتيك قابل بررسي است. دراين‌راستا، هزينه‌هاي بالاي نگهداري نيروها در اروپاي غربي، وجود فضاهاي مناسب در شرق اروپا براي انجام رزمايش‌هاي نظامي گسترده، سختگيري‌هاي بيشتر نهادهاي محيط‌زيستي و افكار عمومي در كشورهاي اروپاي غربي، حضور نظامي در دموكراسي‌هاي نوپاي اروپاي شرقي و نزديكي به مناطق عملياتي در قفقاز و غرب آسيا از مهم‌ترين دلايل جابه‌جايي پايگاه‌هاي نظامي امريكا از غرب به شرق اروپا مي‌باشد.

no abstract