انسان خود شكوفا؛ بررسي تطبيقي شخصيت در پير چنگي و شعبده‌ باز نتردام بر اساس كهن الگوهاي يونگ و الگوي روانشناسي آبراهام مزلو

داستان پير چنگياز مثنوي مولوي حكايتي به نظم با مضامين عرفاني است كه در دفتر اول اين اثر ادبي آمده­است. بين اين داستان و داستان شعبده­باز نتردام نوشته آناتول فرانس نويسنده فرانسوي شباهت­هاي بسياري از نظر محتوا و شكل وجود دارد. شخصيت اصلي اين داستان، شعبده­بازي به نام «بارنابا» از جهات بسياري به شخصيت اصلي داستان پير چنگي شباهت دارد. در اين مقاله كه به روش كتابخانه­اي و تحليل محتوا انجام گرفته­است سعي شده تا با بهره­گيري از كهن‌الگوهاي يونگ به‌ عنوان بن‌مايه ناخوداگاه در بررسي و مقايسه تطبيقي اين دو شخصيت و نيز بر اساس اصول روانشناسي انسانگرايانه آبراهام مزلو براي ارائه الگويي از يك انسان خودشكوفا خوانشي تطبيقي و انتقادي انجام گيرد. همچنين با طرح اين سؤال كه قهرمانان اين دو داستان تا چه حد منطبق بر ويژگي­هاي ارائه‌شده توسط مزلو براي افراد خودشكوفا بوده­اند به اين مسأله بپردازيم كه نقش و جايگاه جامعه و جهان­بيني حاكم بر آن به عنوان امري مؤثر در تحول روحي و رواني انسان‌ها تا چه حد در مورد شخصيت­هاي اين دو داستان مصداق دارد و اينكه در نهايت پير چنگي توانسته با پا گذاشتن بر هواي نفس خود موجبات رضاي خداوند را جلب كند يا خير؟؛ يا شعبده­باز توانسته به چه ميزان از تعالي روحي در توجه به معنويات نائل شود؟!

no abstract