بررسي و تحليل انديشه‌هاي سوسياليستي در شعر دو شاعرحزبي فارسي

انقلاب مشروطه ايران (1285) و پيامدهاي آن درهاي تازه‌اي به روي مردم گشود و به­ويژه شاعران را با موضوعات اجتماعي و فرهنگي جديدي همچون دردها و مشكلات مردم مواجه كرد كه پيش از آن از اولويت‌هاي شعر شمرده نمي‌شد. پس از مشروطه، شكل‌گيري احزاب چپگرا و وقوع جنبش‌ها و انقلاب­هاي سوسياليستي و نظام‌هاي سياسي برآمده از اين انقلاب‌ها كه از سده بيستم ميلادي نخست در روسيه تزاري و سپس ديگر نقاط جهان رخ داد، بر بخشي از ادبيات ايران تأثير گذاشت؛ بعلاوه، شعارهاي سوسياليست‌ها با آرمان‌ها و نيازهاي بعضي از روشنفكران و كنشگران اجتماعي و فرهنگي ايران، ازجمله نويسندگان و شاعران، مطابق افتاده ‌بود. بر اين اساس، گروهي از شاعران از مشروطه به اين سو با گرايش يا عضويت در احزاب چپ، با رويكردي سوسياليستي به اوضاع كشور توجه نشان دادند و با مظاهر نظام سرمايه‌داري به مبارزه پرداختند. اين انديشه­ها در شعر آنان بازتاب بسياري داشته‌است. در اين مقاله ضمن اشاره به انديشه و اصول و مفاهيم سوسياليسم و سرچشمه‌هاي ورود آن به ايران، بازتاب اين انديشه‌ها و مفاهيم را با ذكر شواهدي در شعر لاهوتي و افراشته -شاعراني كه رسماً عضو حزب سوسياليستي بوده‌اند- بررسي كرده­ايم. اعتراض به فاصله طبقاتي، برابري حقوق، دفاع ازحقوق كارگران و دهقانان و غيره مهمترين موضوعاتي است كه اين گروه با به كارگيري واژگان خاص شاعران سوسياليست، در شعر خود وارد كرده‌اند.

no abstract