تحليل توزيع منابع قدرت سياسي در ايران با رويكرد نظري شبكه‌محور (مطالعه موردي اعضاي دولت موقت تا دولت دوازدهم)

در اين پژوهش، توزيع منابع قدرت سياسي در ايران مطالعه شده است‌‌. مسئلۀ اين پژوهش توزيع متراكم قدرت در قوۀ مجريه است. سؤال مقاله به اين صورت ارائه شده است كه: «توزيع متراكم منابع قدرت در ايران چگونه قابل تبيين است؟» مطابق با مدعاي نظر اين نوشتار شبكۀ اجتماعي شرط لازم براي دستيابي به منابع قدرت است. اين پژوهش به‌لحاظ روش‌شناسي، بر رويكرد تركيبي استوار است كه در اينجا اين رويكرد، تركيبي از تحليل متغيرمحور و موردمحور است. با رويكرد رابطۀ مجموعه‌اي، گزاره‌هاي مشاهده‌اي، به اندازۀ 92. صدق مدعاي نظري مقاله را تأييد مي‌كنند. در يك مورد، دولت موقت، اين رابطه صدق نمي‌كند. شواهد نشان مي‌دهد كه هرگاه تمركز شبكه‌اي رخ داده است، تراكم قدرت نيز حضور داشته است. شدت تراكم قدرت، به‌استثناي دولت موقت، زيرمجموعۀ شدت تمركز شبكهاي بوده است و ميان اين دو، رابطۀ علي همايندي[1] مشاهده شده است. در پايان مقاله، سرمايهگذاري در شبكههاي اجتماعي افقي يا اتصالدهنده بهعنوان يكي از راهحلهاي توزيع پراكنده منابع قدرت و چرخش آزاد قدرت سياسي ارائه شده است.

no abstract