رابطۀ رهبري مثبت‌گرا و انزواي اجتماعي با نقش ميانجي معنويت در كار در دورۀ همه‌گيري كوويد– 19 (مورد مطالعه: دبيران شهر اصفهان)

The Relationship between Positive Leadership and Social Isolation with the Mediating Role of Spirituality at Work in the Pandemic of COVID-19 (Case Study: Teachers in Isfahan)

اين پژوهش با هدف بررسي رابطۀ رهبري مثبت‌گرا و انزواي اجتماعي با نقش ميانجي معنويت در كار در دورۀ همه‌گيري كوويد– 19 انجام شد. پژوهش حاضر ازنظر هدف، كاربردي و براساس ماهيت و روش، توصيفي - همبستگي بود. جامعۀ آماري، دبيران دورۀ اول متوسطۀ شهر اصفهان در سال تحصيلي 1398-1399 بود كه از بين 1876نفر از آنان، 150نفر با استفاده از نرم‌افزارSample power و به شيوۀ نمونه‌گيري تصادفي – طبقه‌اي متناسب با حجم انتخاب شد. ابزار گردآوري داده‌ها، پرسش‌نامه‌هاي انزواي اجتماعي زاوالنتا و همكاران (2017)، رهبري مثبت‌گراي آقابابايي (1392) براساس نظريۀ كامرون (2007) و معنويت در كار ميليمان و همكاران (2003) بود كه مقدار پايايي آنها به‌ترتيب، 0/79، 0/76 و 0/74 برآورد شد. روايي پرسش‌نامه‌ها به‌لحاظ محتوايي تأييد و تجزيه‌وتحليل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزارهاي SPSS 24 وAmos انجام شد. نتايج نشان داد رهبري مثبت‌گرا به‌طور مستقيم بر انزواي اجتماعي، تأثير معكوس و معنادار دارد و همچنين، معنويت در محيط كار، نقش ميانجي را در رابطۀ رهبري مثبت‌گرا و انزواي اجتماعي دارد.