الگويي براي ارزيابي روششناختي مطالعات نوگراي علوم انساني در ايران

A Pattern for Methodological Evaluating of New Social and Humanity researches in Iran

وجود ديدگاه هاي مدعي نوگرايي روش شناختي و روشي در حوزه علوم انساني در كشور نياز به سنجش علمي و روش شناسانه اين ديدگاه ها و حاجت به معيارهاي اين سنجش را ايجاد كرده است. به‌ديگرسخن، ارائه الگويي جهت ارزيابي روش شناختي مدل هاي بديع مطالعات علوم انساني و موقعيت يابي منطقي و روش شناسي آنها از ضروريات پژوهشي معاصر كشور محسوب مي شود؛ الگويي پايه كه در آن از كمترين پيچيدگي ها براي اين موقعيت يابي استفاده شده باشد. در اين نوشتار تلاش مي‌شود تا مستقل از ديدگاه هاي خاص در مورد ساختار توليد علم، ساختار بنيادين مشترك در پارادايم هاي علوم انساني و ويژگي هاي گوناگون انواع مختلف از پژوهش هاي علمي ارائه شود كه بتواند در نخستين گام، نوعي نظام بخشي علمي براي پژوهشگران نوگراي حوزه علوم انساني در كشور به ارمغان آورد. اين تحقيق، الگوهاي پژوهشي بديع ارائه شده در حوزه پژوهش‌هاي علوم انساني را براساس عمق نفوذ به لايه هاي بنيادين معرفت علمي به سه نوع تقسيم مي كند و براساس‌اين به سنجش و جايگاه شناسي علمي آنها مي پردازد.

There is clear need for methodological and scientific evaluating of new methological approaches in social science researches in the country; For overcoming this need there must be a standard criterion i.e. offering a pattern for methodological evaluating of new social/humanity studies in Iran is a necessary condition to show us the methodological situation of every social/humanity studies. In this article, we try to have impartial view about the different approaches in the structure of all social and human sciences paradigms. By this approach, we seek different properties of scientific researches, which in the first step that can bring us a kind of scientific systemization for researches. This pattern by penetrating the basic foundations of social/human sciences give us a three basic layers for scientific evaluating and finding the methodological situation of new studies.