اخلاق حرفه‏ اي رسانه‏ ها در جمهوري اسلامي ايران؛ مفاهيم و مصاديق

امروزه سازمان‏هاي حرفه‏اي براي بهبود عملكرد خود به مجموعه‏اي از اصول اخلاقي نياز دارند كه با توجه به حرفه و حوزۀ مأموريت كاري و فعاليت آن‌ها تدوين شده باشد. بنا بر باور پژوهشگران و صاحب‏نظران حوزۀ ارتباطات و رسانه، فقدان نظام‏نامه و مرام‌نامۀ اخلاق حرفه‏اي مدون از كاستي‏هاي قابل‎توجه در نظام رسانه‏اي جمهوري اسلامي ايران است. نوشتار پيش رو، به‏دنبال ارائه الگو و نظريه بومي در عرصۀ «اخلاق ‏حرفه‏اي رسانه» و «هنجار رسانه» و غني‏سازي ادبيات مرتبط در اين حوزه است. روش اين پژوهش، به‎منزلۀ بخشي از روش‏هاي كيفي در چهارچوب تفسيرگرايي قرار مي‌گيرد و از نظر شيوه‌هاي گردآوري داده‏ها از تجارب زيستۀ پژوهشگران، مصاحبه‏هاي گروهي، متمركز و عميق و نيز از پرسش‏نامه‏ها در سطوح مختلف ستاد و صف حوزۀ عملكردي رسانه (مديران، برنامه‏سازان و كارشناسان) با نمونه‏گيري‏هاي هدف‏مند استفاده شده است. در اين مقاله تلاش شده با استمداد از مباني نظري و روشي پژوهش و با نقد و بررسي نظريه‏ها، الگوها، مباني پنج‏گانه در اخلاق و نظريه‏هاي شش‏گانۀ هنجار رسانه و با ارجاع به مباني و تعليمات اسلامي، «اصول اخلاق حرفه‏اي رسانه‏ها در جمهوري اسلامي ايران» بررسي شود.