مدل يابي ساختارى قدرت ايگو با موفقيت شغلي و ميانجيگري رضايت زناشويي و عزت نفس

پژوهش حاضر با هدف طراحي مدل ساختارى پيشبيني موفقيت شغلي براساس قدرت ايگو با ميانجيگري رضايت زناشويي و عزت نفس انجام شد. روش پژوهش حاضر همبستگي از نوع معادلات ساختاري بود. جامعه آماري، شامل شاغلين مرد و زن متاهل در فرمانداريهاي فيروزكوه، دماوند و پرديس در سال 1397 بود. با توجه به اين كه براي مطالعات مدل سازي معادله ساختاري200 تا 400 نفر نمونه توصيه شده (شوماخر و لومكس، 1388)، حجم نمونه مورد نظر 300 نفر در نظر گرفته شد و با روش نمونه گيري تصادفي ساده انتخاب شدند. افراد نمونه، پرسش نامههاي موفقيت شغلي نبي، رضايت زناشويي اينريچ، قدرت ايگو مارك استروم و همكاران و عزت نفس آيزنك را تكميل كردند. براي آزمون فرضيه ها، از معادلات ساختاري استفاده شد. يافتهها حاكي از اين بود: قدرت ايگو به صورت مثبت و معنادار موفقيت شغلي را پيش بيني مي كند. عزت نفس رابطه بين قدرت ايگو و موفقيت شغلي را به صورت مثبت و معنادار ميانجيگري مي كند. رضايت زناشويي رابطه بين قدرت ايگو و موفقيت شغلي را به صورت مثبت و معنادار ميانجيگري ميكند. براساس نتايج حاصل مي توان نتيجه گرفت توانمندي ايگو هم به طور مستقيم و هم با ميانجيگري رضايت زناشويي و عزت نفس ميتواند بر ميزان موفقيت شغلي نقش داشته باشد.