الگوي روانه‌سازي كاركنان در سازمان‌هاي انتظامي و غيرانتظامي

زمينه و هدف: كاركنان جديد، ارزش‌ها و منش‌هاي بيرون سازمان را به داخل سازمان مي‌آورند و در مقابل، سازمان‌ها تلاش مي‌كنند آن‌ها را با ارزش‌ها و منش‌هاي دروني آشنا و سازگار كنند، بنابراين هدف پژوهش حاضر، ارائه الگوي روانه‌سازي كاركنان در سازمان‌هاي انتظامي و غيرانتظامي ايران است. روش: پژوهش حاضر به‌صورت پژوهش تركيبي (كيفي كمي) انجام ‌شد. در بخش اول پژوهش به‌منظور طراحي الگوي جامع روانه‌سازي كاركنان، از روش فراتركيب سندلوسكي و باروسو (2007) استفاده ‌شد. در بخش دوم پژوهش، با استفاده از نظرات خبرگان و ارزيابي ضريب نسبي و شاخص روايي محتوا، تبيين الگوي روانه‌سازي كاركنان ميسر شد. به‌منظور ارائه تركيب مطلوبي از ابعاد كه بتواند روانه‌سازي كاركنان را در ستاد فرماندهي انتظامي، ادارات كل فرهنگ و ارشاد اسلامي، امور مالياتي و آموزش‌وپرورش استان فارس، بهينه كند، از روش سيستم خبره فازي استفاده شد. در گام بعدي به‌منظور كاربردي كردن الگو و ارزيابي مؤلفه‌هاي روانه‌سازي كاركنان در سازمان‌هاي انتظامي و غيرانتظامي، 294 پرسشنامه بين كاركنان چهار سازمان يادشده كه به‌صورت نمونه‌گيري طبقه‌اي انتخاب شده بودند، توزيع و داده‌ها با استفاده از روش تحليل عاملي تأييدي تجزيه‌ و تحليل شد. يافته‌ها: انجام اين پژوهش، ضمن طراحي الگوي روانه‌سازي كاركنان در سازمان‌هاي انتظامي و غيرانتظامي، به ارائه تركيب مطلوب ابعاد الگو به‌گونه‌اي كه بتوان روانه‌سازي كاركنان در سازمان‌هاي انتظامي و غيرانتظامي را بهينه كرد. همچنين يافته‌ها نشان مي‌دهد كه خبرگان پژوهش، 6 بعد، 14 مولفه و 77 شاخص براي پياده‌سازي موفق روانه‌سازي كاركنان در ساختارهاي يادشده را تشخيص دادند. نتايج: ابعاد، مؤلفه‌ها و شاخص‌هاي استخراجي از روش فراتركيب (الگوي پژوهش) در جامعه‌ هدف تاييد شد و نتايج آزمون نشان‌دهنده‌ آن است كه شرايط شغلي، بسترسازي و شرايط سازماني و آثار و نتايج، تأثير معني‌داري بر روانه‌سازي كاركنان داشتند.