واكاوي معناي ظن در قرآن كريم بر پايه تحليل روابط معنايي با واژگان همنشين

واژه «ظن» از واژگان پركاربرد قرآن كريم است و با توجه به جايگاه مهم آن در آيات فقهي، اعتقادي و اخلاقي، پژوهش براي كشف معناي دقيق آن ضرورت دارد. اين پژوهش تلاش دارد تا مفهوم اين واژه قرآني را بر پايه تحليل روابط معنايي آن با واژگاني كه در آيات مختلف قرآن كريم با اين واژه همنشين شده‌اند، تبيين نمايد. بر اين اساس، رابطه معنايي ظن با واژه‌هاي «يتبعون»، «كاذبين»، «يخرصون»، «شك»، «علم»، «حق»، «يقين»، «سلطان» و «نري» تحليل و بررسي گرديد. مفهوم واژه ظن با توجه به روابط معنايي آن با واژگان همنشين عبارت است از «انديشه‌اي غالب بر نفس انسان، كه هنوز به مرتبه علم نرسيده است؛ اما نفس را به خود مشغول ساخته است. لازم به ذكر است غلبه اين انديشه بر نفس به معناي قوت شواهد و دلايل آن نيست؛ بلكه در بسياري اوقات مبتني بر شواهد و قرائن ضعيف و نامعتبر است».