خوانشي بر منظر خيابان‌هاي جنوب‌شرقي آسيا در قياس با غرب

خيابان‌ها بخش قابل‌توجهي از فضاي عمومي آزاد در شهرها را تشكيل مي‌دهند و به عنوان نمايندگان مهم فضاهاي عمومي شهري شناخته مي‌شوند. در تاريخ فرهنگ شرق و غرب نيز، خيابان يكي از مهمترين فضاهاي عمومي بوده است. با اين وجود، در حال حاضر شكاف نسبتاً عميقي ميان معنا و كاركرد خيابان در شرق و غرب وجود دارد كه منجر به ايجاد مناظر شهري متمايزي ميان شرق و غرب شده است. اين پژوهش به بررسي تفاوت‌هاي منظر خيابان از جنبه‌هاي معناييادراكي، عملكرديفعاليتي و زيباشناختي (عناصر غيركالبدي معماري شامل عناصر نيمه ثابت و متحرك) در خيابان در شرق (كشورهاي جنوب‌شرقي آسيا) و غرب (آمريكاي شمالي، اروپا و اقيانوسيه) مي‌پردازد. روش تحقيق از نوع كيفي (كتابخانه‌اي و بر پايۀ مشاهدات نويسنده) است. يافته‌هاي تحقيق نشان مي‌دهد با وجود آنكه منظر خيابان به عنوان پديده‌اي عيني و ذهني شناخته مي‌شود، منظر خيابان در شرق و غرب از لحاظ نوع ادراك و جنبه‌هاي عيني و ذهني با يكديگر متفاوت هستند. منظر خيابان در شرق و غرب از جنبه‌هاي معنايي، عملكردي و زيباشناختي و در ويژگي‌هايي چون تنوع فعاليت، نظم، مرز ميان فضاي عمومي و خصوصي، الگوهاي زماني عملكردها، ميزان به‌كارگيري حواس مختلف انسان و چگونگي انطباق‌پذيري و انعطاف‌پذيري فضا، با يكديگر تفاوت‌هاي بارزي دارند.