تأثير توانمندسازي بر نگرش به باروري و فرزندآوري زنان با حاملگي نافرجام: يك مطالعه كارآزمايي باليني

زمينه و هدف: بارداري نافرجام تجربه‌اي مخرب و شايع با عوارض جسمي، رواني و شناختي مي‌باشد كه بر رويكرد و نگرش والدين به والدشدن تأثير دارد. توانمندسازي با ارتقاء دانش باروري، خودكارآمدي، عزت نفس و خودكنترلي سعي در بهبود نگرش به باروري و فرزندآوري زنان با حاملگي نافرجام دارد. مطالعه حاضر با هدف تعيين تأثير توانمندسازي بر نگرش به باروري و فرزندآوري زنان با سابقه بارداري نافرجام طراحي گرديد. روش بررسي: كارآزمايي باليني كنترل شده تصادفي از دي 1398 تا ارديبهشت 1399بر روي 80 زن با حاملگي نافرجام كه با بلوك تصادفي چهار تايي به گروه‌هاي كنترل و مداخله تخصيص داده شدند در بيمارستان شهيد اكبرآبادي تهران انجام شد. براي گروه مداخله، جلسات آموزشي مبتني بر گام‌هاي توانمندسازي (درك تهديد، مشكل گشايي، مشاركت آموزشي، ارزشيابي) برگزار شد. قبل و 6 هفته پس از مداخله مقياس نگرش به باروري و فرزندآوري Soderberg (AFCS)، توسط دو گروه تكميل شد. تجزيه و تحليل داده‌ها با SPSS نسخه 16 با آزمون‌هاي تي مستقل، تي زوجي، آناليز كوواريانس، مجذور كاي و دقيق فيشر انجام شد. (P 0/05 معني‌دار گزارش شد).يافته‌ها: ميانگين نمره نگرش به باروري و فرزندآوري گروه كنترل قبل و بعد از مداخله و گروه كنترل و مداخله قبل از مداخله تفاوت نداشتند. در گروه مداخله قبل و بعد از مداخله تفاوت آماري معني‌دار بود. بعد از مداخله، ميانگين نمره گروه مداخله، به طور معني‌داري بيشتر از گروه كنترل بود (P 0.001).نتيجه‌گيري كلي: حمايت رواني و آموزش به موازات مراقبت جسمي، توسط فردي آگاه و متخصص مي‌تواند با توانمندسازي اين زنان آسيب پذير از طريق ارائه اطلاعات صحيح و اصلاح باورهاي نادرست مؤثر بوده و با بهبود نگرش به باروري و فرزندآوري باروري سالم را به دنبال داشته باشد