بررسي صحت نكاح موقت به قصد ايجاد مَحرميت با فرد ثالث

نكاح موقت به قصد ايجاد مَحرميت بين يكي از زوجين و فرد ثالث با شيوع فرزند‌خواندگي در كشورمان و به‌ويژه در ميان متدينين رواج پيدا كرده است. به همين دليل در اين مقاله به بررسي و تحقيق در صحت و بطلان اين نوع ايجاد مَحرميت به‌عنوان نوعي نكاح پرداخته شده است و پرسش اصلي‌‌، امكان يا عدم امكان تصحيح اين نوع عقد است. به اين منظور به روش كتابخانه‌‌اي ديدگاه‌هاي فقها در اين زمينه و مستندات آنها بررسي شده است. در خلال كنكاش آراي متفاوت فقهاي شيعه و دلايل آنها در اين زمينه، صحت اين نوع ايجاد مَحرميت با چالش جدّي مواجه مي‌شود؛ زيرا متعاقدَين فاقد قصد جدّي براي نكاح هستند، هر چند قصد انشاء صيغه را دارند؛ در حالي‌كه «قصد» از جمله مقوّمات هر عقدي است. افزون بر اين كه اصولاً در سيرهٔ متشرّعه متصل به عصر ائمه(عليهم السلام) اين گونه نكاح گزارش نشده است. افزون بر اين، نمي‌توان بر صحت اين نوع مَحرميت به عمومات و اطلاقات ادلّه صحت نكاح استناد كرد؛ زيرا اصولاً شك در نكاح بودن آن وجود دارد.