نامه به سردبير: كاربست نظريه خود تعيين‌گري در آموزش اكوكارديوگرافي

فاقد عنوان لاتين

نظريه خود تعيين­ گري بر نقش فرآيندهاي انگيزشي در يادگيري تاكيد مي­ كند و كمتر در آموزش پزشكي مورد توجه قرار­گرفته است. اين نظريه بيان مي­ كند كه آدمي به ­طور ذاتي تمايل به­ رشد دارند و لذا سه نياز بنيادين روانشناختي را مطرح مي ­كند: 1- خودمختاري: تمايل فرد به اين­كه منبع رفتارش باشد، احساس كند كه خودش انتخاب مي­كند و اعتقاد پيدا كند كه با اراده خود آزادانه انتخاب مي­كند. 2- شايستگي: تمايل فرد براي حس كردن موثر بودن در اعمالي كه انجام مي­دهد و اين­كه آن­چه كه انجام مي­دهد، خوب انجام مي ­دهد. 3-وابستگي: تمايل به متصل شدن با ديگران براي اين­كه توسط ديگران پذيرفته شود و ارزشمند تلقي شود (1،2). از سوي ديگر اين نظريه طيفي از انگيزه­ هاي فرد را از بدون انگيزش تا انگيزش بيروني و انگيزش دروني مطرح مي ­كند. انگيزش بيروني يعني آن­كه منبع رفتار در خارج فرد است مانند اجتناب از تنبيه و يا رسيدن به پاداش. انگيزش دروني به اين معني است كه فرد خودش به­صورت خودجوش به انجام كاري مي ­پردازد. انگيزش دروني با يادگيري بهتر و عملكرد بهتر و موفقيت بيشتر همراه است (1). برآورده شدن اين سه نياز بنيادين روانشناختي كه منجر به تبديل انگيزش از بيروني به دروني (فرايند دروني­سازي) مي­شود، هم­راه با عملكرد بهتر فرد است. از اين ­رو روش­ هاي آموزشي كه ارضاي اين سه نياز بنيادين روانشناختي را در نظر مي­ گيرند مطلوب هستند (3) و لذا توصيه­ هـايي بـر ايـن اساس مطرح شده است (1،2،4) كه در ادامه با ذكر مثال­هايي در زمينه آموزش اكوكارديوگرافي به آن مي ­پردازيم.

فاقد چكيده لاتين