جماعت گرايي و حقوق عمومي؛ نسبت سنجي و تحليل

نظر به اهميت مطالعاتِ ميان‌رشته اي در حقوق عمومي، مقالۀ حاضر به تحليل مكتب جماعت گرايي و آثار آن بر نظام حقوق عمومي پرداخته است.جماعت گرايي به عنوان مكتبي نوارسطويي و معاصر ، با نقد ليبراليسم و آموزه هاي آن در حوزه هاي اخلاق، سياست و حقوق ، مترصّدِ اصلاح برخي كاستي ها و ناهنجاري هايِ جوامع ليبرال غربي و ارائۀ طرحي نو مي باشد. تأكيد بر اجتماعي بودنِ هويت انسان ، عدم تفكيكِ «واقعيت» از «ارزش» ، ناتواني انسان در تشخيص فردي و مستقلِ «خير» و ضرورتِ احياء اخلاق فضيلت گرا ، از ايده هاي شاخص جماعت گرايان محسوب مي شوند.جماعت گرايان با تبعيت از آراء افلاطون و ارسطو در باب رسالتِ اخلاقي و تربيتي حكومت ، از ارزش‌گذاريِ حكومت و يا حداقل نهادهاي جمعيِ پائين تر از آن – همچون جماعات و انجمن ها در مورد سبك زندگي و رفتار شهروندان دفاع مي كنند. با بررسي هاي انجام شده اين رهيافت حاصل آمد كه پذيرش جماعت گرايي در نظام حقوق عمومي و قانون اساسيِ جامعه ، آثاري همچون كمال گرايي حكومت، ترجيحِ« نظم» بر«حق» و پذيرش حقوق بشرِ بومي و متناسب با فرهنگ داخلي را به همراه خواهد داشت.