اثربخشي برنامه يادگيري اجتماعي- هيجاني بر انگيزش و خودكارآمدي تحصيلي

اين پژوهش با هدف تعيين اثربخشي برنامه يادگيري اجتماعي‎ـ هيجاني بر بهبود انگيزش تحصيلي و خودكارآمدي تحصيلي دانش‌آموزان انجام شد. طرح اين پژوهش شبه‌تجربي از نوع پيش‌آزمون‎ـ پس‌آزمون همراه با گروه گواه و جامعه آماري آن شامل همه دانش‌آموزان پسر دوره دبيرستان در شهر زنجان بود. ابتدا يك مدرسه با روش نمونه‎برداري دردسترس انتخاب شد، سپس آزمودني‎ها با روش نمونه‌برداري تصادفي، انتخاب (تعداد 44 نفر) و به‌صورت تصادفي در گروه‌هاي آزمايش و گواه قرار گرفتند (تعداد 22 نفر). بسته آموزشي مهارت‌هاي اجتماعي‎ـ هيجاني به مدت دوازده جلسه و هر جلسه به مدت يك ساعت به گروه آزمايشي آموزش داده شد، اما گروه گواه آموزشي دريافت نكرد. ابزارهاي مورد استفاده در پژوهش، پرسشنامه خودكارآمدي تحصيلي دانش‌آموزان (گرين، ميلر، كروسن، دوك و آكي، 2004) و پرسشنامه انگيزش تحصيلي هارتر (1981) بود. نتايج پژوهش نشان داد كه آموزش مبتني بر يادگيري اجتماعي‎ـ هيجاني بر انگيزش تحصيلي و خودكارآمدي تحصيلي تأثير مثبت معناداري دارد. همچنين يادگيري اجتماعي‎ـ هيجاني از عوامل مؤثر بر انگيزش يادگيري و خودكارآمدي تحصيلي است. بر همين مبنا، به كارشناسان آموزش‌وپرورش پيشنهاد مي‎شود كه براي داشتن دانش‌آموزاني با انگيزش و خودكارآمدي تحصيلي بالا، به نقش يادگيري اجتماعي‎ـ هيجاني توجه ويژه داشته باشند‎ـ