افتراقي‌سازي تشريفات دادرسيِ كودكان و نوجوانان در ايران (قسمت دوم)

زمينه پژوهش: از آنجايي كه كودكان و نوجوانان اوصاف زيستي خاص خود را دارند و عوامل ارتكاب جرم در آنها متفاوت است، دادرسي كيفري خاص خود را نيز طلب مي كنند. اين شيوه دادرسي دادرسي از دو بعد با تشريفات خاص دادرسي و نهادهاي خاص دادرسي شناخته مي شوند كه در اين مقاله به تشريفات افتراقي رسيدگي پرداخته شده است. اين تشريفات چه در مرحله پيش از رسيدگي و چه در مرحله رسيدگي و پس از آن در راستاي حمايت از كودك بزهكار بوده و سعي بر آن دارد كه پيامدهاي منفي دادرسي كيفري رسمي را در خصوص اين افراد به حداقل برساند و از همين روست كه با نگاهي ملايم تر كودكان را موضوع اقدامات نيمه كيفري و يا غيركيفري در فرايند دادرسي قرار داده است. عدم تحقيق توسط ضابطان، ممنوعيت بازداشت، غيرعلني سازي دادرسي، تشكيل پرونده شخصيت و موارد از اين دست، راهكارهايي است كه قانونگذار در اين فرايند به آنها توجه داشته و مورد حكم قرار داده است. هدف پژوهش: با توجه به اهميت و ضرورت سياست گذاري خاص در زمينه دادرسي كيفري كودكان و نوجوانان، رسيدن به يك شناخت از وضعيت موجود الزامي است. هدف پژوهش حاضر از بعد شناختي، رسيدن به شناختي حداقلي از وضعيت موجود در حقوق كيفري ايران است. روش تحقيق: پژوهش حاضر با روش تحليل محتوا سعي بر آن دارد تا با نگاهي انتقادي نسبت به حقوق كيفري ايران، مهمترين زمينه ها و چالش هاي افتراقي شدن دادرسي كودكان و نوجوانان را تحليل كند. كليدواژه‌ها