كاركردهاي تفسير انسان به انسان در اخلاق

انسان‌شناسي از اهم مسائل فلسفي و بستري براي مباحث اخلاقي تلقي مي‌گردد. در اين پژوهش براي تبيين ماهيت انسان، سه تفسير بيان شده است: »تفسير انسان به طبيعت « كه در دوره مدرنيسم جريان داشت و طبق آن انسان موجودي هم رتبه با طبيعت است؛ »تفسير انسان به‌مثابه خدا « كه برآمده از تحولات تكنولوژيكي دوره پست‌مدرنيسم است و حاكي از فرارَوي انسان از محدوديت‌هاي مادي و تحقق آرمان جاودانگي است و »تفسير انسان به انسان « كه مستخرج از انديشه اسلامي مي‌باشد. اين پژوهش با روش توصيفي ـ تحليلي و با هدف تبيين جايگاه تفسير انسان به انسان در كنار دو تفسير ديگر و تعيين كاركرد اين تفسير در حوزه اخلاق، نگاشته شده است. يافته‌ها حاكي است با مبنا قرار دادن تفسير انسان به انسان، مغالطات تفاسير ديگر آشكار مي‌شود و با رجوع انسان متشابه به انسان محكم، اين مغالطات رفع مي‌گردد. همچنين با اين مبنا مي‌توان لزوم اخلاقي بودن را استنباط كرد و ميان فهم اخلاقي و وجوبِ عمل اخلاقي، لازمه‌اي برقرار كرد.