نقد برخي مؤلفه‌هاي معنايي شعر عاشورايي دفاع مقدّس با تكيه بر اشعار(علي معلم، نصرالله مرداني، فاطمه راكعي و طاهره صفار‌زاده)

ادبيات پايداري در ايران از ديرباز با تجلي در انواع شعر و نثر فارسي، نقش مؤثري را در بيان و القاي مفاهيم مقاومتي ايفا كرده است و در پيوند با ادبيات عاشورايي و تجلّي روح حماسي آن، گزارشگر مبارزه، پايداري و مقاومت در برابر انواع نيروهاي متجاوز و ظلم و ستم آنها است. در اين ميان حماسه به‌عنوان يكي از انواع شاخص ادبي شرح مفصل‌تري از رشادت‌ها و قهرماني‌هاي امام حسين (ع) و يارانش در جريان واقعۀ عاشورا را بيان مي‌كند. با توجه به ضرورت تكميل مباحث نظري در باب ادبيات دفاع‌مقدّس به‌ويژه شعر پايداري در دوران جنگ تحميلي و اهميت شناخت و حضور عنصر حماسي در شعر عاشورايي، با بررسي ارتباط ميان عناصر حماسي واقعۀ عاشورا در ادب منظوم دفاع‌مقدس از منظر اشتراكاتي چون تعاريف، ايفاي نقش يكسان شخصيت‌ها و قهرمان، برخورداري از جوهرۀ اعتراض مورد نقد و واكاوي قرار گيرد به‌نظر مي‌رسد ادبيات دفاع‌مقدس به‌ميزان قابل توجهي از مرثيه، نوحه، رجز و ذكر مصائب امام حسين و يارانش بهره گرفته است تا حماسه و بيان دلاوري‌ها؛ از اين‌رو بررسي، نقد و واكاوي عنصر حماسه در ادبيات عاشورايي دفاع‌مقدس در اين مقاله مورد‌توجه قرار گرفت.  اين مقاله به شيوۀ توصيفي تحليلي و بر مبناي داده‌هاي كتابخانه‌اي به بررسي عنصر حماسه در شعر عاشورايي علي معلم، فاطمه راكعي، طاهره صفارزاده و نصرالله مرداني مي‌پردازد.