تحليل ساختاري غزل نخست ديوان حافظ

پژوهش حاضر مي كوشد غزل نخست ديوان اشعار حافظ را از ديدگاه نقد فرماليستي و ساختارگرايانه مورد ارزيابي قرار دهد. مقصود آن است كه با استفاده از روش تحليلي توصيفي و مباني زبان شناسي نشان دهيم كه چگونه عناصر و اجزاي  به هم پيوستۀ يك غزل در القاي معني و در حاضر نمودن عناصر غايب تأثيرگذارند. در اين نوشتار با نگاه فرماليستي به اصل توازن، يعني تكرارهاي آوايي، هجايي، و واژگاني توجه شده است تا خواننده دريابد كه چگونه مي توان از طريق شناخت موسيقي آوايي و معنوي غزل، دريچه هاي روشني را به سوي معني و مضمون گشود. در بررسي ساختاري نيز ضمن توجه به بحث تقابل ها، بر حضور عناصر غايب در متن ادبي و نقش خواننده به عنوان آفرينشگر ثانوي تمركز شده است. بر اساس يافته هاي اين پژوهش، متوني قابليت بررسي فرماليستي و ساختاري دارند كه خالق اثر از نقش فرازباني و ادبي زبان بهره برده باشد. بررسي غزل حافظ از دريچۀ صورت و ساختار، ضمن اينكه ما را به قلمرو زيباشناختي شعر او نزديك مي كند، از كلي گويي هاي بدون استدلال نيز دور مي سازد.