بررسي شاخص‌هاي فقهي ارتباط غيركلامي با نامحرم در جامعه اسلامي

از مباحث مهم و مطرح در جوامع اسلامي، ارتباط غيركلامي زنان و مردان نامحرم است. احكامي كه دين اسلام در اين زمينه عرضه داشته بيانگرتوجه ويژه اسلام نسبت به سلامت و آرامش رواني فرد و جامعه است. پژوهش حاضر درصدد است تا شاخص هاي ارتباط غير كلامي با نامحرم را بر اساس آيات و روايات بررسي كند تا شيوه ارتباط صحيح با نامحرم را در جامعه تبيين نمايد. اين نوشتار با روش توصيفي تحليلي و با رويكرد فقهي به تبيين مهم‌ترين اين شاخص‌ها پرداخته است. از جمله اين شاخص ها: نهي از نگاه هاي خيره و هوس آلود نامحرمان به يكديگر، نهي از هرگونه لمس و تماس جسمي با نامحرم، رعايت پوشش مناسب و نهي از هرگونه خودنمايي و جلوه گري در رفتار با نامحرم است. در پايان چنين حاصل شده كه اصل حاكم بر سبك ارتباط غير كلامي با نامحرم بايد بر اساس اصل عدم مفسده و به‌دوراز هرگونه انتقال پيام‌هاي حسي و عاطفي در رفتار باشد؛ و در اين صورت است كه ارتباطات داراي ارزش اخلاقي و موردپسند دين اسلام خواهد بود.

no abstract