پاسخ هورمون اوركسين و پروفايل چربي به شش ماه تمرين مقاومتي و بي‌تمريني در مردان چاق غيرفعال

اين مطالعه با هدف بررسي تأثير شش ماه تمرين مقاومتي و دو هفته بي­تمريني متعاقب آن، بر تغييرات اوركسين و چربي‌هاي خون در مردان چاق انجام شد. 30 مرد غيرفعال (سن: 1.7 ± 21 سال، قد: 7.5 ± 175.5 سانتي متر، وزن: 5.35 ± 95.75 كيلوگرم) به‌صورت تصادفي در دو گروه 15 نفره شامل گروه تجربي (هفت حركت، چهار ست هشت تكراري با شدت 80 درصد يك تكرار بيشينه، سه جلسه در هفته و به‌مدت شش ماه) و گروه كنترل قرار گرفتند. نمونه‌گيري در پيش‌آزمون، ۴۸ ساعت، هشت، ۱۶ و ۲۴ هفته پس از تمرين‌هاي مقاومتي و به‌دنبال دو هفته بي‌تمريني انجام شد. تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر نشان داد كه يك جلسه فعاليت بر متغيرهاي پژوهش تأثير نداشت. غـلظت پلاسمايي اوركسين (P = 0.005) و LDL ( P= 0.004 و P = 0.001 و P = 0.001) و TG (P = 0.020 و P = 0.012 و P = 0.002) و وزن (P = 0.001 و P = 0.001 و P = 0.001) به‌ترتيب در مراحل هشت، ۱۶ و ۲۴ هفته تمرين و TC(P=0.025 و P = 0.002) پس از ۱۶ و ۲۴ هفته فعاليت در گروه تجربي در مقايسه با گروه كنترل كمتر بود.HDL پس از هشت، ۱۶ و ۲۴ هفته فعاليت در گروه تجربي در مقايسه با گروه كنترل بيشتر بود (P = 0.001). دو هفته بي­تمريني باعث افزايش معنادار وزن (P = 0.014) و LDL ( P= 0.002) و TG (P = 0.006) و كاهش معنادار HDL (P = 0.001) در مقايسه با آخرين جلسه‌ فعاليت شد، اما هنوز از مقدار اوليه بهتر بود. درمجموع، انجام‌دادن فعاليت مقاومتي علاوه‌بر تأثير بر هورمون اوركسين باعث بهبود وزن و نيمرخ چربي در مردان چاق شد و متناسب با طول دوره‌ تمريني، سازگاري‌ها محسوس تر بود؛ هرچند اين سازگاري‌ها با بي­تمريني تضعيف شدند.