جستاري در چگونگي آموزش تاريخ معماري از رهگذر توجه به «تفكر تاريخي»

هدف اين مقاله نگاهي به چرايي و چگونگي آموزش تاريخ معماري و پيشنهاد چارچوبي كاربردي در زمينه آموزش تاريخ معماري است. روش تحقيق دراين مقاله روش استدلال منطقي است كه نهايتا با رويكردي مصداقي، نتايج تحقيق را تبيين مي‌نمايد. در زمينه تدريس تاريخ، اين مقاله ايجاد «بينش» را فراتر از انتقال «دانش» تلقي مي‌‌كند. در رويارويي با بازخوردهاي منفي در اثر اشتباه رايج نگاه «دانشي» به اين درس، اهميت موضوع «تفكر تاريخي» روشن مي‌گردد كه تفحص در آن از رهگذر توجه به «چيستي تفكر تاريخي» و «دستيابي به تفكر تاريخي» صورت مي‌گيرد. با اتكا به تعاريف و برداشت‌هاي مطروحه از اين مباحث، انواع برداشت‌هاي تاريخي با توجه به «شناخت سير تكامل» و «شناخت جوهر تجارب تكرارشونده» اهميت مي‌يابند. بر اين مبنا، كيفيت مطلوب در تدريس تاريخ باتوجه به سه مقوله «برانگيزش قوه كشف، تفسير و تحليل روابط وقايع تاريخي»، «انتزاع و ساده‌سازي وقايع تاريخي» و «استخراج قواعد و سنتهاي تاريخي» قابل‌دستيابي مي‌گردد. اين مولفه‌ها موجد درك ويژگي «تداوم» در تاريخ است. باتوجه به چنين فرايندي، تكثر اطلاعات تاريخي بصورت قواعدي هم‌گرا و بينشي كل‌نگر ساده‌سازي مي‌شوند. در اينصورت فراگيري تاريخ آسان مي‌شود، تصميم‌گيري در زمينه مسائل معاصر و پيش‌بيني پيامدهاي اين تصميمات ميسر مي‌گردد و مفهومي به نام «تاريخ زنده» قابليت ارائه دارد.