اثر بخشي رويكرد مبتني بر پذيرش و تعهد بركاهش ناگويي هيجاني و نااميدي زوجين متقاضي طلاق

فاقد عنوان لاتين

هدف: هدف پژوهش حاضر بررسي اثر بخشي رويكرد مبتني بر پذيرش و تعهد بر كاهش ناگويي هيجاني و نااميدي زوجين متقاضي طلاق بود. روش: طرح پژوهش حاضر نيمه آزمايشي و از نوع پيش آزمون ـ پس آزمون- پيگيري با گروه كنترل بود. جامعۀآماري پژوهش، شامل زوجين متقاضي طلاق بود كه در سال 1398 با تمايل شخصي، ارجاعي از مركز مداخله در خانواده دادگستري و اورژانس اجتماعي، جهت مشاوره به مراكز مشاوره و خدمات روان شناختي شهر مرند ارجاع داده شدند كه از بين اين افراد تعداد 24 زوج و در مجموع 48 نفركه نمرات بالاتر از نقطه برش را در مقياس نااميدي بك و ناگويي هيجاني تورنتو كسب كرده بودند به روش نمونه گيري هدفمند انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل جايگزين شدند.(هرگروه 12زوج) ابزار پژوهش پرسشنامه نااميدي بك و مقياس ناگويي هيجاني تورنتو بود. داده ها با استفاده از طرح آميخته تحليل شد. يافته ها: يافته ها نشان داد كه رويكرد مبتني بر پذيرش و تعهد به طور معناداري باعث كاهش نااميدي و ناگويي هيجاني زوجين متقاضي طلاق شد (P≤0/01). نتيجه گيري: با توجه به نتايج به دست آمده مي توان نتيجه گيري نمود كه درمان پذيرش و تعهد مي تواند با آموزش مفاهيمي همچون شناسايي ارزش ها، ذهن آگاهي و عمل متعهدانه به عنوان يك درمان موثر براي بهبود نااميدي و ناگويي هيجاني زوجين متقاضي طلاق قلمداد شود.

فاقد چكيده لاتين