بررسي تطبيقي جامعيت قرآن و سنت در آراء صفار و كليني با توجه به فضاي گفتماني عصر ايشان

فاقد عنوان لاتين

اختلاف صفار و كليني به عنوان استاد و شاگرد در خصوص جامعيت قرآن و سنت را بايستي در نوع نگاه آن ­دو به جايگاه عقل و نص، همراهي امام (ع) با كتاب و سنت، معناي تفويض و نيز با توجه به قرابت هريك از ايشان به طيف‌هاي كلامي در درون اماميه، باز جست. كليني كه قرابت بسياري به طيف عقل­گرا و قرآن­محور هشام ­بن ­حكم داشت و در مسأله تفويض امور به پيامبر (ص) و امام (ع)­، جانب ديدگاه متعادل و خارج از اتهام به غلو را مي­گرفت، قرآن و سنت را جامع همه اموري مي‌دانست كه انسان­ها حداقل در مسائل ديني بدان نياز دارند. از اين‌رو امام (ع) را صرفاً به عنوان حامل و مفسر كتاب و سنت در نظر مي‌گرفت؛ اما صفار با شدت نص­گرايي و طبعاً عقل ­محور نبودن، ارائه معنايي موسع از تفويض و همچنين در متهم شدن به غالي­گري، قرابتي با طيف مفضل ­بن ­عمر داشت و در نتيجه، قرآن و سنت را جامع هر آنچه انسان­ها بدان­ها نياز دارند، نمي­دانست. البته، اين مسأله براي وي و در منظومه اعتقادي­اش، مشكلي ايجاد نكرده و او علم امام (ع) را كه در «بصائر الدرجات» به شكلي حداكثري به آن پرداخته است، به عنوان پوشش­ دهنده مواردي مي­داند كه در كتاب و سنت نيامده است.

فاقد چكيده لاتين